De eerste weken als raadslid zitten erop. En het is meteen intensief.

Van een 24-uurs sessie tot inwerkavonden en stapels stukken. Veel informatie, veel nieuwe gezichten en een volle agenda. In korte tijd leer je de gemeente behoorlijk goed kennen, of je dat nu wilt of niet.

En op 22 april zat ik ineens zelf aan tafel bij mijn eerste raadsvergadering. Spannend, maar vooral ook bijzonder. Zeker als je daarvoor al regelmatig vanaf de tribune hebt meegekeken.

Als je er zelf zit, kijk je er anders naar. Vanaf de tribune volg je wat er gebeurt, maar aan tafel merk je beter hoe dingen lopen. Wat er besproken wordt, en wat soms niet ter sprake komt. En juist dat zegt vaak genoeg.

In mijn werk in de zorg sta ik dicht bij de praktijk. Ik zie dagelijks wat besluiten betekenen voor mensen. Die blik neem ik mee de raad in.

Want uiteindelijk gaat het daar om. Niet alleen om plannen en stukken, maar om wat inwoners ervan merken. Of iets werkt. Of het logisch is. Of het past bij hoe mensen hier wonen en leven.

De komende tijd ga ik vooral veel kijken, luisteren en mijn weg vinden. Maar wel met mijn eigen blik. Vanuit de praktijk, en ook gewoon als inwoner die hier al langer rondloopt.

Het blijft bijzonder om nu aan de andere kant van de tafel te zitten. En ik ben benieuwd hoe dat zich de komende tijd gaat ontwikkelen.